Werken als Straatpastor is een bijzonderheid op zichzelf. Afgelopen jaar hebben we bewust gekozen om maximaal op straat te zijn om deel te worden van de straat. Zo min mogelijk bijeenkomsten en vergaderingen bijwonen van andere partners. Te vaak worden functies gekaapt door administratieve handelingen waarbij de kern van het werk uit het oog verdwijnt.
Mensen van de straat moeten je zien, telkens weer. In de regen, sneeuw en in de zon. Daarnaast is het belangrijk dat de straat ook een deel van jou wordt. “To catch a criminal you have to become one”. Zo is het ook met leven op straat. Om het leven van een dakloze medemens beter te begrijpen zal je in het leven moeten stappen van de straat. Zo kom je fysieke en mentale uitdagingen tegen die anders verborgen blijven. Werkelijk geen dag gaat er voorbij zonder bijzondere momenten. Dit kunnen hele fijne momenten zijn maar ook schijnende verhalen.
In 2025 zijn we begonnen met maandelijkse vieringen in het Weeshuistheater. Een gastvrije omgeving en een eigenaresse met een warm hart voor dak – en thuisloze mensen. Hier lezen we een stukje uit de Bijbel en gaan we erover in gesprek. Daarna wordt door onze kok een goede stevige en gezonde maaltijd gekookt en eten we samen. Het zijn aangrijpende verhalen afgewisseld met en hoop humor. Bemoedigend om te zien dat mensen hun kwetsbaarheid durven te tonen. Iets wat in de huidige maatschappij juist amper meer aan de orde komt. Daarom zo bijzonder wanneer mensen dit wel durven en daarmee in hun kracht komen te staan.
Ook de samenwerking met het Marnix college hebben we verstevigd. Wekelijks koken leerlingen van het Marnix college uit Dordrecht warme maaltijden met gedoneerd voedsel van de Plus supermarkt aldaar. De maaltijden haal ik op en verspreid ze op straat. Het resultaat is dat ik in gesprek raak met de leerlingen over, een voor hun onbekende wereld. Dit zorgt o.a. voor bewustwording.
Helaas ben ik ook heel veel schijnende gevallen tegengekomen, wat allemaal onder onze neus (letterlijk en figuurlijk) afspeelt.
Hetgeen waar ik het meest van geschrokken ben is dat bepaalde zorg instanties zich verschuilen achter het zorgsysteem (wat kapot en verziekt is) en hun verantwoordelijkheid doorschuiven naar een andere partij (wat weer vaak te maken heeft met de geldstroom). Ooit diende het systeem de mens, nu dient de mens het systeem. Mede als gevolg van dit destructief bureaucratisch handelen gaan mensen over tot zelfverminking. Ze worden domweg niet geholpen omdat het systeem niet op hen is ingericht en belanden op een veel te lange wachtlijst waardoor veel mensen van de radar verdwijnen. Daarnaast de vrouwenhandel (prostitutie), de overvloed aan vernietigende drugs wat door de staten van Dordrecht vloeit, toenemende drugsgebruik onder de jongeren (Überhaupt een toename aan dakloosheid) en veel geweld door jongeren tegen dakloze mensen. Het is krankzinnig wat er in de straten afspeelt.
Mede door de aanhoudende druk van toenemende dakloosheid op het gebeid Kromhout, heeft Gemeente Dordrecht besloten om de intakegesprekken (mensen die zich melden omdat ze dakloos zijn geworden en om hulp vragen) niet meer plaats te laten vinden bij het Leger des Heils maar op het stadskantoor. Als straatpastor hoop ik dat dit de druk op de omgeving van het kromhout doet verminderen. Daarnaast geïnteresseerd in de aantal mensen die zich melden en hoeveel daadwerkelijk toegang krijgen en waar ze dan onderdak krijgen.
Het was een aangrijpend en bewogen jaar met een lach en een traan. Vol goede moed, strijdend en een volle rugzak voor de dakloze medemens ga ik 2026 weer in.
