Het woord ‘diaconaal’ is afgeleid van een Grieks woord dat ‘dienen’ of ‘dienst’ betekent. In navolging van Jezus Christus, die zei dat Hij ‘niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen’ (Mt. 20:28), werd het leven van de eerste gemeente mede gekenmerkt door onderlinge hulp en liefde: leden van de gemeente deelden hun bezit (zie Hand. 4:32-36). Toen er – door de snelle groei van de kerk – problemen ontstonden, werden er zeven mensen aangesteld met de specifieke taak ervoor te zorgen dat niemand tekort zou komen (Hand. 6:1-6). In veel kerken worden hun opvolgers ‘diakenen’ genoemd. In de Rooms Katholieke Kerk geeft men een wat andere invulling aan deze taak; diaconaat heet daar Caritas, Latijn voor naastenliefde of liefdadigheid.

Diakenen en diaconieën zijn in de loop der eeuwen bij veel vormen van hulpverlening betrokken geweest, zowel in eigen land als in de zo genoemde Derde Wereld. Door de goede sociale voorzieningen leek het er even op dat de rol van diaconieën in ons eigen land steeds kleiner zou worden. Maar zover is het nooit gekomen, en in deze periode, waarin stevig bezuinigd gaat worden op sociale voorzieningen, zal naar verwachting steeds vaker een beroep gedaan worden op de hulp van kerkelijke gemeenten.
Nu zijn de mogelijkheden van diaconieën beperkt. Ze ontvangen geen subsidie en van het geld dat beschikbaar is – het meest via collecten in de kerkdiensten – willen zij ook een stukje van de ontstellende nood in ontwikkelingslanden – waar de nood in Nederland bij in het niet valt – lenigen. Maar in sommige gevallen kunnen zij een handreiking doen om de nood van mensen in nood te verminderen.

Een aantal van de projecten op deze site zijn in het leven geroepen door diaconieën of worden er rechtstreeks door ondersteund. Van een aantal andere geldt dat niet.
Voor alle duidelijkheid: de hulp van de projecten op deze site is er voor alle Dordtenaren en is dus niet afhankelijk van de vraag of iemand al dan niet bij een kerk betrokken of gelovig is.